Dean's blog

 

Yo iedereen!

 

Het zijn nog hectische dagen geweest na de finale van Sterren Op Het Ijs en dus ben ik schaamtelijk laat met dit berichtje. Niettemin uit de grond van mijn hart: EEN HELE DIKKE MERCI aan IEDEREEN DIE MIJ GESTEUND HEEFT, met aanmoedigingen, met berichtjes op mijn blog, met sms'jes... afijn, met al die FIJNE GEBAREN.

 

Jullie zijn voor mij een ongelofelijk vangnet geweest, waar ik telkens moed en hoop uit geput heb.

 

Ik ben vree blij met mijn overwinning, dat spreekt vanzelf. Maar het is NIET ALLEEN MIJN OVERWINNING, het is OOK EEN BEETJE DIE VAN JULLIE.

 

 

Liefs,

Dean

 

 

Hallokes iedereen,

 

Keihard getraind vandaag. Is ook nodig, want die Katerine, die kan er iets van. :-)

Morgen zit ons grote schaatsavontuur erop. Hoewel, ook niet helemaal...

 

Want: jurylid Michiel (één van de grote bazen van Holiday On Ice) heeft Katerine, Stoffel en mij gevraagd om het voorprogramma van Mistery te doen. Dat is de spectaculaire, nieuwste show van Holiday On Ice. Vanaf morgen tot en met zaterdag is die te zien in de Lotto Arena in Antwerpen. Ik ben er op donderdag en vrijdag, telkens om 20 uur. En zaterdag doe ik de show van 15 uur. Wie kan, moet zeker komen kijken. Tickets vind je bij www.sherpa.be of via het Antwerpse sportpaleis.

Geloof mij, 't is een ongelofelijk spektakel, en dan heb ik het over die show zelf, niet over mijn prestaties. Die professionele skaters, dat is nog wel effe van een ander kaliber.

 

Probeer er maar eentje mee te pikken. Haha.

 

See you!

Dean

 

 

 

Yo!

 

Nog twee keer slapen en dan gaan Katerine en ik het ijs op voor de finale van Sterren Op Het Ijs. Ik leef de laatste dagen dan ook meer op dan naast het ijs. Imola en ik trainen tot we er bij neer vallen. Katerine is immers een geduchte tegenstander. Nu ja, tegenstander... We zijn zo een hechte groep geworden, dat ik dat moeilijk zo kan noemen. Ik ben in ieder geval hééééél blij dat ik die finale mag meemaken. Dat alleen al is kicken. En ik had het echt niet verwacht. Vraag maar aan mijn vrienden en familie. Ik heb er flink wat flessen champagne op verwed dat ik niet in de finale zou zitten. En nu ik er dus wel in zit, moet ik alles samen misschien wel 15 flessen champagne uitdelen. Pas op: ik heb het er graag voor over hoor! Hahaha. Maar het bewijst wel dat ik geweldig slecht ben in weddenschappen.

 

Niet vergeten: woensdag de finale! Op VTM. Jij kijkt toch ook?

 

Saluukes!

Dean

 

 

 

 

Yo de mannen en de madammen,

 

Een hele dag geschaatst vandaag, want morgen slaat het uur van de waarheid. We zijn nog met 3, maar slechts één iemand krijgt een rechtstreeks ticket naar de finale. De kans dat ik in de skate off terecht kom is dus groter dan ooit. Daarom voor één keer toch een persoonlijke oproep... Als je mijn kuur morgen mooi vindt, trakteer mij dan op een stem en ik zal je zeer dankbaar zijn. Jeroen, mijne manager, heeft trouwens een filmpje opgenomen met een boodschapje van mij voor jullie.  Ik heb geprobeerd om het filmpke te laden op mijn blog, maar het wil niet al te goed lukken. Dan maar een link: Het dankuwelfilmpje

 

En ik zeg het ook hier nog eens: een wreed dikke merci voor al jullie steun. Jullie zijn geweldig!

Nu snel mijn bed in dat ik morgen een beetje uitgeslapen ben. Haha.

 

Saluukes!

Dean

 

Hallo iedereen,

 

Wie had dat gedacht?! Mijn favoriete schaatsmaat is terug. Het kan soms raar lopen. Onlangs schreef ik hier nog dat ik Vital zou missen op en naast het ijs. En nu is hij weer onder ons. Een geluk bij een ongeluk, allé, bij twee ongelukken eigenlijk. Ik had Greet en Anneleen natuurlijk liever niet gewond gezien. Maar nu Vital opnieuw moet aantreden, leef ik wel een beetje op na de zotte voorbije week. We waren allemaal aangeslagen na die zware valpartijen en als één van je kameraden dan plots terug in de wedstrijd komt, is dat op één of andere manier toch een beetje een troost. Een finale met Vital, dat had ik nog wel leuk gevonden. Hahaha. Maar ik weet natuurlijk ook wel dat hij na vanavond allicht weer naar huis moet. Ik zal in ieder geval genieten van zijn aanwezigheid. Leef vandaag, is mijn motto!

 

Saluukes!

Dean

 

 

Yowwwwwwwwwww!

 

Het zijn woelige dagen geweest en dat is ook de reden waarom het weer even stil was hier. Vorige zondag ging Greet onderuit met een zware smak. Het resultaat is ondertussen bekend: 10 gebroken ribben. En dus moest onze Greet de wedstrijd stopzetten. Dat is zwaar aangekomen, bij de hele groep. Onze Greet is echt een toffe madam en bovenal een héél straffe schaatster. Ik heb oneindig veel respect voor haar en vind het doodjammer dat ze is moeten stoppen. Langs deze weg wil ik haar veel sterkte en beterschap wensen. En haar ineens ook zeggen dat ze voor mij nu al een beetje de winnaar is van Sterren Op Het Ijs. Gisteren hebben we in de eerste plaats voor haar geschaatst. Als een soort hulde. Een dikke kus van mij, Greet! En als die ribben genezen zijn, krijg je er een knuffel bovenop!

 

Baaikes!

Dean

 

 

 

Yooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo!

 

De dagen vliegen voorbij. Het is alweer vrijdag vandaag en dat betekent dat er straks een afschuwelijk spannende skate off op het programma staat. Ondertussen hangen we allemaal zo sterk aan elkaar dat elk afscheid moeilijk is. Het wordt vanavond niet alleen nagelbijten voor Anneleen en Stoffel, maar ook voor hun vrienden en familie, en voor al hun fans. En geloof het of niet, maar ook de collega-schaatsers zitten op het puntje van hun stoel. We zien niet graag iemand vertrekken. Helaas is dat the name of the game. En iedereen vraagt om een pronostiek. Wie gaat er uit? Stoffel of Anneleen? Anneleen of Stoffel? Ik weet het ook niet. En ik wil het ook niet weten. Eén van hen moet binnen een paar uur de wedstrijd verlaten. Dat is hoe dan ook klote.

 

Maar begrijp me niet verkeerd: ik beleef het avontuur van mijn leven en geniet van elke minuut! Het kan namelijk in één flits voorbij zijn. Daar ben ik mij elke week van bewust. In ieder geval: bedankt allemaal, voor jullie massale steun. Het is ook dankzij jullie dat ik nog in de wedstrijd zit.

 

High five!

Dean

 

Yo de mannen (en de madammen)!

 

Ik ben opgegroeid in en rond de garage van mijn vader. Hij heeft ook een benzinestation en als jonge gast stond ik daar op zaterdag de klanten te bedienen. Ik heb soms wel gevloekt, zeker als mijn maten aan het voetballen waren. Maar achteraf bekeken ben ik heel blij dat ik een handje moest toesteken. Zo heb ik geleerd wat werken is. En geloof mij: daar ga je niet dood van. Hahaha.

 

Ik heb ook een passie overgehouden aan mijn zaterdagse klusjes in de garage: een passie voor auto's. Ik weet alles van PK's, kan in bewondering staan voor mooie velgen en hou wel van een beetje snelheid. Ik heb trouwens nog een grote droom en dat is racen. Ik hoop ooit op het circuit van Zolder te belanden. Of een ander circuit. Het doet er eigenlijk niet toe, als ik maar op een verantwoorde manier een potje kan wedstrijdrijden. Benieuwd of het er op een dag van komt... Tot het zover is, koester ik mijn droom. En geef ik mijn ogen de kost als er weer eens een mooie bolide voorbij komt gesnord.

 

Saluukes!

Dean

 

 

Wat ik al een hele tijd kwijt wil: Vital Brokelmans is ne schone mens. Ik ben altijd een voetbalfanaat geweest en één van mijn helden was Vital. Dat ik hem de laatste weken persoonlijk heb leren kennen, betekent dus ontzettend veel voor mij. Temeer daar hij op die korte tijd 'ne maat' is geworden (gelijk we in Geraardsbergen zeggen). Het was dan ook met pijn in het hart dat ik hem vorige week zag vertrekken. Hij was mijn steun en toeverlaat en ik heb mijne maat gemist gisteren. Al zat hij wel te supporteren vanaf de zijlijn. Vital belt mij ook dagelijks om mij moed in te spreken. Ik vind dat ongelofelijk. En daarom: merci Vital, uit de grond van mijn hart. En dat we nog dikwijls een pint mogen pakken.

 

 

Yo iedereen!

 

Eerst en vooral een dikke, vette pardon. Aan jullie én aan MSN. Het is de voorbije 10 dagen zo hectisch geweest dat ik mijn blog even uit het oog verloor. Dat was natuurlijk niet de bedoeling, maar de speeltijd is echt voorbij nu. Sorriekes voor de radiostilte. Ik zal de komende dagen proberen een inhaalbeweging te maken.

 

Gisteren weer erg genoten van het schaatsen. De spanning neemt wel toe nu. De kür wordt elke week moeilijker en de concurrentie straffer, want geloof mij: Greet en Stoffel kunnen een stukske schaatsen. Idem dito voor Tanja en Katerine. Hoe dan ook: ik amuseer mij en dat wil ik blijven doen. Dat is uiteindelijk toch het belangrijkste. Trouwens, dat schaatsen is ondertussen een echte microbe geworden. Ik denk dat ik de rest van mijn leven het ijs blijf opgaan. Probeer het zelf ook eens!

 

Tot gauw!

 

Dean

 

Potver de potver,

 

Kom ik vandaag na de training op het ijs uit de tv-studio in Lint om gezellig naar huis te rijden en wat blijkt? Er zit een mega bluts in mijn autodeur. Daar is dus iemand tegen gereden terwijl ik binnen bezig was. Geen briefje onder de ruitenwisser. Geen teken. Niks. Dat snapt een mens toch niet? Van zo'n toestanden word ik echt kwaad. Een stommiteit is soms gauw gebeurd en het kan iedereen overkomen. Maar om dan gewoon weg te rijden en te doen alsof je neus bloedt... Neen, dat lijkt nergens op.

 

Dus: als je ooit zoiets voor hebt, wees gewoon eerlijk. Dat duurt het langst.

 

Bye!

Dean

 

Hey iedereen,

 

Zondag naar Disneyland Parijs geweest, samen met twee winnaars van een wedstrijd in Joepie.  Joepie zelf was ook mee om het gebeuren vast te leggen. Verslag binnenkort in je lijfblad dus. :-)

 

Heb er erg van genoten, ook al was het vroeg (heel vroeg) opstaan. Flink wat attracties kunnen doen en tussendoor ook nog een lekker stukje struisvogelsteak naar binnen gespeeld. Moet je es proberen, want is echt lekker.

 

Bij deze wil ik Joepie nog eens bedanken voor de fijne dag. En ook Karsten van SonyBMG, mijn platenmaatschappij. Die was er ook bij zondag en ik heb hem eens flink afgedroogd tijdens een lasergevecht. Nietwaar, Karsten? :-))))))$

 

Greetz van Dean!

 

 

Dag girls & boys!

 

Zaterdagavond was ik in de Ethias Arena in Hasselt alwaar de TMF Awards werden uitgereikt. Jongens, was me dat een ervaring! 19.000 man publiek én een hoop grote namen. Ik voelde mij klein tussen al die sterren: Zornik, Clouseau, Natalia, Milow en zelfs de mannen van Tokyo Hotel. Er was ook schoon volk om de awards uit te reiken: Lien Van de Kelder, Phaedra Hoste en Evy Gruyaert bijvoorbeeld. Hallo kroket!

 

Het was meteen mijn eerste keer achter de schermen van de TMF Awards. De afterparty mocht er ook zijn trouwens. Het was half 5 zondagmorgen toen ik eindelijk onder zeil kroop. Nu ja, na al dat trainen voor Sterren Op Het Ijs mocht dat wel eens (zeg ik dan vergoelijkend tegen mezelf). Haha.

 

Ciao!

 

Dean

 

Yo!

 

Met een beetje geluk schrijf ik mijn volgende blog met mijn nagelnieuwe laptop. Het ding wordt deze week geleverd en daar kijk ik naar uit. Het is een Apple geworden. De computers van Apple zijn nu eenmaal ideaal als je veel muziek en filmpjes wil afspelen. Met dank aan Trent - de schaatspartner van Greet - want hij heeft mijn kop zot gemaakt. Hij, Vital en ik delen namelijk een kleedkamer en daar staat Trents computer altijd te blinken. Ik was al een tijdje op zoek naar een 'goed machien' en was snel overtuigd toen Trent mij een demonstratie gaf.

 

Iets helemaal anders: ik heb dit weekend Reborn aan het werk gezien in een feesttent waar ikzelf ook mocht optreden. Mensenlief, die gast kan zingen! En een echte publieksmenner. Binnen de kortste keren stond heel die feesttent op z'n kop.

 

Ik moet weer richting schaatsbaan nu, maar nog snel twee tips:

 

Hallokes iedereen!

 

Hoog tijd om nog eens iets te posten, want het is al een paar dagen geleden. Ik ben dan ook 'volle bak' aan het trainen. Tijdens de eerste aflevering had ik last van plankenkoorts. Of moet ik zeggen ijskoorts? In ieder geval, ik verloor even mijn evenwicht en dat was om te rotten. Ik ben een perfectionist, wil de dingen echt goed doen. Eén van de juryleden zei dat ik misschien maar eens bij een sportpsycholoog moet langslopen. Die opmerking is ook VTM niet ontgaan en dus hebben ze mij het voorbije weekend verrast. Meer verklap ik niet. Jullie moeten morgen maar kijken naar Sterren Op Het Ijs. Haha. En duim ineens dat ik niet naar de skate off vlieg, want de schrik zit er wel in nu. Anderzijds: Leen Demaré zei vorig weekend in een interview met Het Laatste Nieuws dat het maar televisie is. En daar heeft ze gelijk in. Niettemin ga ik morgen héél hard mijn best doen, want het mag dan 'maar' televisie zijn, ik wil wel dat het mooie televisie is.

 

Saluukes!

 

Dean

 

Yo!

 

De countdown is begonnen. Morgenavond gaat de eerste aflevering van Sterren Op Het Ijs live op antenne en daar kijken we met z'n allen naar uit. Al hebben we ook flink wat zenuwen. Elke kandidaat heeft intussen wel wat 'oorlogswonden' opgelopen. Maar tegelijk beleven we zoveel plezier aan dat schaatsen, dat we de blutsen en builen er graag bij nemen.

 

Vandaag en morgen staan er nog volop camerarepetitie's gepland en daar maken we dankbaar gebruik van. Idool 2007 was al een hele ervaring, maar nu sta ik op twee flinterdunne messen op glad ijs. Letterlijk. Gelukkig heb ik veel aan mijn schaatspartner Imola. Vriendelijke mensen, die Hongaren. De professionele schaatsers die meewerken aan dit programma komen trouwens uit alle uithoeken van de wereld. Het is een bont gezelschap en dat is tof. Het verruimt je horizon.

 

Allez, ik ga nog een beetje oefenen en dan op tijd in bed voor de grote dag morgen.

Jij kijkt toch ook naar VTM?! :-)

 

Greetz,

Dean 

 

Ola los lezeros!

 

Gisteren een klein gat in de lucht gesprongen. Ik moest mijn rijexamen afleggen en was behoorlijk zenuwachtig. Maar na afloop bleek dat ik een foutloos parcours had afgelegd. Missie geslaagd, rijbewijs op zak.  Dankzij KIA kan ik nu rondsnorren langs Belgische wegen. Naast een platencontract kreeg ik na de finale van Idool een KIA cee'd. Die maakte deel uit van de prijzenpot. Het bewijst nog maar eens hoezeer die wedstrijd mijn leven veranderd heeft. En al is het keihard werken, ik geniet elke dag met volle teugen. Omdat je nooit weet wanneer het voorbij is.

 

Iets anders. Hebben jullie de Joepie al gezien? Zoniet, ga hem dan snel halen. De mannen en madammen van Joepie organiseren namelijk een grote wedstrijd en de hoofdprijs is niet mis: een dagje Disneyland Parijs met ondergetekende. Ik kijk er al naar uit, want we zullen ontvangen worden als koningen.

 

Ik hou het iets korter vandaag, want ik moet zo meteen in de auto springen - met mijn kersvers rijbewijs in de hand - en naar de schaatsbaan tuffen. Dagelijks trainen is de boodschap nu. Maar erg vind ik dat niet. Ik ben nu al verslaafd aan dat schaatsen. Volgende week woensdag (29/9) gaat Sterren Op Het Ijs voor het eerst op antenne. De spanning voor en achter de schermen neemt toe. Ik kan nauwelijks wachten. Let's rock 'n roll!

 

Ciao,

Dean

Haai!

 

Ik ben een hondenmens. Ook al ben ik als kind in mijn gezicht gebeten door een Duitse scheper (maar dat verhaal is intussen bekend). Toen Carry Goossen mij vroeg of ik wilde meewerken aan een kalender voor Greyhounds In Nood, moest ik daar geen halve seconde over nadenken. En dus reed ik afgelopen maandag naar De Pinte voor een fotoshoot met twee schatten van windhonden. Eén van de twee, Hannibal, was door zijn Spaanse baas voor dood achtergelaten met een ingeslagen schedel én een schotwonde. Kijk, daarvan gaat mijn bloed koken. Zoiets hou je toch niet voor mogelijk? Gelukkig is er Mireille Broeders. Zij zet zich al jaren in voor de duizenden windhonden die jaarlijks misbruikt en verminkt worden in Spanje. Dat lijkt daar een nationale sport te zijn. Mireille liet mij foto's zien met ronduit gruwelijke taferelen. Om mottig van te worden. Alles samen heeft Mireille al meer dan 400.000 euro ingezameld die integraal geïnvesteerd is in de opvang van gewonde windhonden. Ze heeft in Spanje een opvangcentrum laten bouwen, waar de arme loebassen verzorgd worden tot ze aan de beterhand zijn. Nadien worden ze voor adoptie overgebracht naar ons land, waar ze eindelijk een warme thuis krijgen. Op zo'n momenten besef je dat mensen als Mireille de échte helden zijn. Je hoeft niet bekend te zijn om een verschil te maken. Dankzij haar stond Hannibal afgelopen maandag naast mij te blinken voor die fotoshoot. Die kalender komt binnenkort (oktober) uit. Kopen dat ding. Want nogmaals: je hoeft niet bekend te zijn om een verschil te maken.

 

Liefs,

Dean

 

PS: surf ook eens naar www.greyhoundsinnood.be

Hallo iedereen!

 

Mijn koninkrijk voor een bord verse macaroni! Dat dacht ik vanavond, onderweg naar huis, na een sfeervol optreden in Stekene (zelden zoveel hysterische fans gezien/gehoord). Blijkt dat ze bij Frauke thuis uitgerekend vandaag macaroni gemaakt hadden. Ik blij dat er nog genoeg over was om mijn honger te stillen. Zo'n huisgekoote maaltijd gaat toch boven alles. Zeker na een drukke zomer met veel fastfood. Soms bestond mijn avondmaal uit een zak chips. Maar doe mij dat vooral niet na.

 

Het schaatsen ging goed vandaag, maar ik wil dan ook koste wat kost bijleren. Eén keer liep het even fout. Ik moest mijn schaatspartner de lucht in heffen en ging samen met haar tegen de vlakte. We kwamen er gelukkig zonder kleerscheuren of andere verwondingen vanaf. Dirk Thieleman had minder geluk gisteren. Hij knalde met z'n hoofd tegen de grond. Resultaat: een snee die vakkundig moest gelijmd worden. Schaatsen is fantastisch, maar je moet tegen een stootje kunnen. Een goeie week geleden lag ik nog in de Spaanse zon. Nu woon ik zowat op het ijs. Van een contrast gesproken. Tussen het trainen door heb ik mijn Hongaarse schaatsmadam meegenomen voor een rondje McDonalds trouwens. Fastfood dus. Jongens, heeft dat gesmaakt.

 

High 5!

Dean

 

 

 

 

 

Yo iedereen!

 

Ik heb vandaag weer heel wat uren op de ijsbaan doorgebracht. Dat is nodig ook, want door de drukke zomer en mijn examens eind augustus,  kon ik nog niet echt voluit trainen. Hoog tijd nu om wat schade in te halen. Dat schaatsen valt geweldig mee trouwens. Nooit gedacht dat ik er zoveel plezier zou aan beleven. Gisteren hebben de andere kandidaten en ik voor het eerst onze schaatspartner ontmoet. Mijn tijdelijke 'madam' is overgekomen uit Bulgarije. Ze spreekt een mondje Engels, meer niet. En mijn Bulgaars lijkt al helemaal nergens op. Dat wordt nog lachen. Ik denk dat we vooral gebarentaal zullen gebruiken.

 

Na de trainingssessie van vandaag ben ik even gestopt bij TMF, waar ik verwacht werd voor een gesprek met VJ Ann. Blijkbaar ben ik genomineerd voor een TMF Award (Best New Artist). Zeer fijn is dat, al ben ik realistisch: ik tip op Stan Van Samang of Milow, twee artiesten die ik enorm respecteer. Die award is hen nu al van harte gegund.

 

Het worden nog drukke dagen. Morgen weer een paar uur oefenen en 's avonds een persconferentie. Vrijdag trainen en optreden, zaterdag idem dito. En zondag zal een beetje pijn doen. Dan moet ik al heel vroeg bij ATV zijn voor het programma Wakker Op Zondag. Ik ben niet echt een ochtendmens... maar het hoort er allemaal bij. Ik ben al lang content dat ik al die avonturen mag meemaken!

 

Allez, nog even zappen en dan het bed in. Salut!

 

Dean